Een jaar nadat we ons koopcontract tekenden, voelt het alsof we eindelijk weer een beetje mogen ademhalen. Het voelt alsof er een nieuw vel papier voor ons ligt. Spannend, leeg, maar vol mogelijkheden. We komen, na een lange periode van wachten, nu toch eindelijk bij de eindstreep. En hoe het leven er vanaf nu uit gaat zien, blijft spannend, maar is ook iets waar we enorm naar uitkijken.
De afgelopen week ontvingen we eindelijk goed nieuws van de hypotheekadviseur. In een eerder stadium hadden we al wat richting gekregen qua voorwaarden en rente, maar al die tijd bleef de vraag of het überhaupt zou lukken. Ergens durfden we pas echt te geloven dat het goed zou komen toen de offerte daadwerkelijk binnen was. En wat een bijzonder moment was dat. Een offerte die er hartstikke goed uitzag en die, precies een jaar na het ondertekenen van het koopcontract, ineens een einde én een nieuw begin markeert. Eerder maakten we ook een bijzonder moment mee toen Jouke in Nederland was. Namelijk het voorstel van de huidige eigenaar om al eerder in de woning te kunnen. En nu kwam de email van de hypotheekadviseur binnen op het moment dat Jouke het vliegtuig uitstapte.
Ondertussen gaat het gewone leven hier natuurlijk gewoon door. De kinderen vragen steeds vaker hoe de zomer eruit gaat zien en wanneer we naar Nederland gaan. Hier komt de vakantie namelijk al dichtbij en resten er nog maar een paar weken school: weken die gevuld zijn met allerlei leuke activiteiten.
Zo is Jefta net op schoolkamp geweest en vertrekt Yarah morgen op kamp. Een klas vol 8-jarigen die en nachtje uit logeren gaan. Spannend, maar ook ontzettend leuk gelukkig. Phéline en Noemi hebben de komende tijd nog een uitwisseling met andere Catalaanse klassen, gaan nog naar een waterpark en natuurlijk wordt hier het schooljaar afgesloten met eten op school. Hoe kan het ook anders in een cultuur waarbij eten zo’n belangrijke rol speelt.
Afgelopen week vroeg Jefta ineens in de auto:
“Mama, wat ben ik nou eigenlijk?”
Ik vroeg hem hoe het voor hem voelde.
“De helft Nederlands en de helft Catalaans,” antwoordde hij.
Het is bijzonder om te zien hoe de kinderen langzaam tussen twee werelden wortel schieten. Jefta heeft enorme sprongen gemaakt en voelt zich steeds comfortabeler in de Catalaanse taal. Ook zijn Engels is ontzettend vooruit gegaan. Hij is hier helemaal op zijn plek, met de natuur om hem heen, de dieren van de buurvrouw om mee te spelen en te knuffelen. Tegelijkertijd genoot hij ook zichtbaar van het bezoek van zijn Nederlandse vriend, die een paar dagen kwam logeren.
We hebben de afgelopen maanden al zoveel mensen mogen ontvangen hier in ons (bijna) huis. Wat voelt dat als een rijkdom. Tegelijkertijd blijft het zoeken naar een goede balans, omdat wij niet helemaal mee kunnen in de vakantiemodus waarin vrienden en familie hier vaak aankomen. Voor hen voelt het als even weg uit het gewone leven, terwijl ons gewone leven hier juist doorgaat.
Maar wat genieten de kinderen van alle mensen die langskomen. De oudste meiden hebben al kunnen oppassen bij een gezin dat hier verbleef, zaten gezellig mee te praten met de fietsende mannen tijdens het Cycling Camp en deden fanatiek mee met een stoelendans op het veld samen met twee andere pubers en hun moeders. Zulke momenten zijn precies wat we voor ogen hadden toen we droomden over een leven hier.
We voelen ons dankbaar voor alles wat deze stap ons tot nu toe heeft gebracht. En tegelijkertijd kijken we er enorm naar uit om deze plek nu echt eigen te maken en er iets moois van te maken. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor de gasten die hier straks mogen komen meegenieten.
Het afgelopen jaar is intensief geweest. Er is flink geschud aan ons fundament. Want vertrouwen op een goede afloop is best te doen wanneer alles verder nog stevig staat. Maar als de normale zekerheden wegvallen en je naar een leeg vel papier kijkt, is het behoorlijk spannend wat daarop tevoorschijn gaat komen.
En toch zit daar misschien ook juist de ruimte. Voor iets nieuws en voor groei. Voor een ander soort leven dan we hadden kunnen uitstippelen. We kunnen niet wachten om verder te ontdekken wat er op dat lege vel papier gaat verschijnen.